Κάλεσμα σε μικροφωνική συγκέντρωση για την υπόθεση βιασμού της 19χρονης στο Α.Τ Ομόνοιας
Πέμπτη 29/1 | 18:30 | Αγίας Σοφίας με ΕρμούΗ ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΣΜΙΚΗ
Ζούμε σε μια περίοδο όπου η έμφυλη βία δεν εμφανίζεται ως εξαίρεση αλλά ως κανονικότητα, ως μια σταθερά πάνω στην οποία οργανώνεται η κοινωνική ζωή, με το κράτος και τον καπιταλισμό να εντείνουν διαρκώς την επίθεσή τους στα πιο καταπιεσμένα κομμάτια της κοινωνίας και την πατριαρχία να λειτουργεί ως μηχανισμός ελέγχου, πειθάρχησης και υποτίμησης των σωμάτων και των ζωών των γυναικών. Οι γυναικοκτονίες, οι βιασμοί, η ενδοοικογενειακή βία, τα κυκλώματα trafficking και η σεξουαλική εκμετάλλευση δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά εκφάνσεις μιας συστημικής βίας που αναπαράγεται καθημερινά μέσα στα σπίτια, στους δρόμους, στους χώρους εργασίας, στα camps προσφύγων, αλλά και μέσα στους ίδιους τους θεσμούς που υποτίθεται ότι υπάρχουν για να προστατεύουν.
Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, η υπόθεση του βιασμού της 19χρονης από ΔΙΑΣ μέσα στο Α.Τ Ομόνοιας έρχεται να αποκαλύψει με τον πιο ωμό τρόπο την πατριαρχιακή βία της εξουσίας, καθώς η κακοποίηση έλαβε χώρα μέσα σε έναν χώρο εξουσίας, με τους δράστες να αισθάνονται τόσο κατοχυρωμένοι ώστε να καταγράφουν την πράξη τους, γνωρίζοντας πως το σύστημα δεν θα τους τιμωρίσει αλλά αντίθετα θα τους προστατεύσει. Το γεγονός ότι, παρά την καταγγελία και την άσκηση δίωξης, οι κατηγορούμενοι κυκλοφορούν ελεύθεροι μέχρι τη δίκη, επιβεβαιώνει ότι η αστική δικαιοσύνη δεν λειτουργεί προς όφελος των θυμάτων, αλλά ως μηχανισμός που ξεπλένει τα εγκλήματα των ισχυρών, διασφαλίζοντας την ατιμωρησία όσων υπηρετούν τον κρατικό μηχανισμό.
Πρόκειται για ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο που διατρέχει ολόκληρη την ιστορία της αστυνομικής και κρατικής βίας, με το ίδιο αστυνομικό τμήμα να έχει συνδεθεί διαχρονικά με βασανισμούς, δολοφονίες, εξευτελισμούς και κακοποιήσεις μεταναστριών και μεταναστών και κοινωνικά αποκλεισμένων ανθρώπων. Όλα αυτά συνθέτουν ένα συνεχές που αποδεικνύει ότι η βία δεν είναι απόκλιση από τον κανόνα, αλλά ο ίδιος ο τρόπος λειτουργίας της καταστολής, ιδιαίτερα όταν αυτή συναντά την πατριαρχική λογική της απόλυτης κυριαρχίας πάνω στα σώματα.
Την ίδια στιγμή, η έμφυλη βία εκδηλώνεται σε όλο της το εύρος και εκτός των αστυνομικών τμημάτων, με γυναίκες να δολοφονούνται από συντρόφους και συζύγους, να κακοποιούνται συστηματικά χωρίς καμία ουσιαστική προστασία, να εξαναγκάζονται σε σιωπή μέσα από την απαξίωση, τη συκοφάντηση και τη θεσμική αδιαφορία. Υποθέσεις trafficking, παιδοβιασμών και σεξουαλικής εκμετάλλευσης αποκαλύπτουν τη βαθιά διαπλοκή κράτους, μαφιών και οικονομικών συμφερόντων, ενώ όσες σπάνε τη σιωπή βρίσκονται αντιμέτωπες με έναν μηχανισμό που τις εξαντλεί, τις αμφισβητεί και τις τιμωρεί, στέλνοντας το μήνυμα ότι η δικαιοσύνη δεν είναι για όλες.
Η πατριαρχία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποκομμένα από το κοινωνικό και οικονομικό σύστημα που τη γεννά και τη συντηρεί, καθώς αποτελεί οργανικό κομμάτι του κράτους και του καπιταλισμού, ενός κόσμου που βασίζεται στην ιεραρχία, την εκμετάλλευση και τη βία ως μέσα οργάνωσης και επιβολής. Η ίδια λογική που υποτιμά τη ζωή, που κανονικοποιεί τον θάνατο, την επισφάλεια και την εξαθλίωση, είναι αυτή που επιτρέπει και αναπαράγει την πατριαρχική βία, αντιμετωπίζοντάς τη είτε ως ιδιωτική υπόθεση είτε ως παράπλευρη απώλεια. Η έμφυλη βία επιβάλλει φόβο, σιωπή και υποταγή, ενώ ταυτόχρονα διαμορφώνει κοινωνικές σχέσεις εξουσίας που εξυπηρετούν τη συνολική αναπαραγωγή του συστήματος.
Η γυναικεία χειραφέτηση δεν μπορεί να περιοριστεί σε θεσμικές παρεμβάσεις ή αιτήματα ισότιμης συμμετοχής στη διαχείριση της εξουσίας, καθώς η πατριαρχία δεν αποτελεί απλώς ανισοκατανομή δικαιωμάτων, αλλά θεμέλιο της κρατικής και καπιταλιστικής οργάνωσης. Η απελευθέρωση των γυναικών συνδέεται άμεσα με τον συνολικό αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση, την καταπίεση και την υποτίμηση της ζωής και δεν μπορεί παρά να είναι ένας αγώνας από τα κάτω, συλλογικός και αδιαμεσολάβητος, που αμφισβητεί έμπρακτα τις υπάρχουσες σχέσεις εξουσίας.
Απέναντι στη συστημική έμφυλη βία, προτάσσουμε τη συλλογική οργάνωση, την αλληλεγγύη και τη δημιουργία δομών αγώνα και αυτοπροστασίας που υπερασπίζονται τη ζωή και την αξιοπρέπεια ενάντια στους θεσμούς της εξουσίας. Η αντίσταση στην πατριαρχία δεν αποτελεί επιμέρους ή δευτερεύον ζήτημα, αλλά αναγκαίο όρο για την ανατροπή του κόσμου της βίας και της εκμετάλλευσης. Όσο υπάρχουν κράτος, καπιταλισμός και πατριαρχία, η έμφυλη βία θα συνεχίζει να αποτελεί καθεστώς, γι’ αυτό και ο αγώνας για τη χειραφέτηση είναι διαρκής, καθημερινός και αδιαπραγμάτευτος, με στόχο μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αξιοπρέπειας.
Η δική για την υπόθεση συνεχίζεται στις 11/2/26
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ 19ΧΡΟΝΗ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΙΖΩΣΕΣ ΕΜΦΥΛΗΣ ΒΙΑΣ
Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ - ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ - ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό
Σχόλια