Καλεσμα στήριξης στη συγκέντρωση - πορεία για το κρατικό - καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη Κυριακή 25/1 | 12:00 | Άγαλμα Βενιζέλου
ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ - ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ
Τη νύχτα της 28ης Φλεβάρη 2023, δύο αμαξοστοιχίες της Hellenic Train, μία επιβατική και μία εμπορική, συγκρούονται μετωπικά στα Τέμπη, οδηγώντας στον θάνατο τουλάχιστον 57 ανθρώπων, δεκάδων τραυματιών, ενώ μέχρι και σήμερα ο ακριβής αριθμός των επιβαινόντων δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Από τις πρώτες ώρες μετά το έγκλημα, το κράτος και οι μηχανισμοί του επιδόθηκαν σε μια συντονισμένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού, επιχειρώντας να παρουσιάσουν τη σύγκρουση ως «δυστύχημα», αποκρύπτοντας την εγκληματική της διάσταση και τη συστημική ευθύνη του κρατικού και καπιταλιστικού μοντέλου οργάνωσης των μεταφορών.
Παρά την προσπάθεια να αποδοθεί το γεγονός σε μεμονωμένα «ανθρώπινα λάθη», είναι πλέον σαφές πως τα Τέμπη δεν αποτέλεσαν ατύχημα, αλλά μια προδιαγεγραμμένη κρατική - καπιταλιστική δολοφονία, αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης του σιδηροδρομικού δικτύου, της διαχρονικής απαξίωσης των υποδομών, της έλλειψης συστημάτων ασφαλείας και της συνειδητής αγνόησης των προειδοποιήσεων των εργαζομένων. Η μεταβίβαση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε ιδιωτικά συμφέροντα συνοδεύτηκε από τη λειτουργία ενός σιδηροδρομικού δικτύου με παλαιό τροχαίο υλικό, ελλιπή συντήρηση και ανύπαρκτους μηχανισμούς ελέγχου, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τη λογική του κόστους – οφέλους και της μεγιστοποίησης του κέρδους.
Στους μήνες και στα χρόνια που ακολούθησαν, το κράτος επιχείρησε να συγκαλύψει το έγκλημα, μπαζώνοντας τον τόπο της σύγκρουσης, έναν κρίσιμο χώρο για τη διερεύνηση των αιτιών, αποδίδοντας ευθύνες αποσπασματικά και αρνούμενο πεισματικά να διερευνήσει κρίσιμα στοιχεία. Παρά τις επανειλημμένες καταγγελίες, επί μακρό χρονικό διάστημα αποκλειόταν επισήμως το ενδεχόμενο μεταφοράς παράνομου και εύφλεκτου φορτίου από την εμπορική αμαξοστοιχία, την ίδια στιγμή που οι συγγενείς των θυμάτων λοιδορούνταν και αντιμετωπίζονταν ως εμπόδιο στην «κανονικότητα». Τα πορίσματα και τα ντοκουμέντα που ήρθαν στο φως αργότερα επιβεβαιώνουν ότι η φωτιά που ακολούθησε τη σύγκρουση δεν ήταν τυχαία, αλλά συνδέεται άμεσα με τη μεταφορά εύφλεκτων χημικών, στοιχείο που κόστισε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο άρνησης, συγκάλυψης και θεσμικής βίας, η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, πατέρα θύματος του εγκλήματος των Τεμπών, αποτέλεσε μια κραυγή αξιοπρέπειας απέναντι στη σιωπή της εξουσίας. Ο Πάνος Ρούτσι ξεκίνησε απεργία πείνας έξω από τη Βουλή, απαιτώντας την εκταφή του γιου του, προκειμένου να πραγματοποιηθούν ουσιαστικές ιατροδικαστικές και τοξικολογικές έρευνες που θα μπορούσαν να φωτίσουν τα πραγματικά αίτια του θανάτου. Το κράτος, επιλέγοντας για ακόμη μία φορά τη στάση της αδιαφορίας, άφησε έναν άνθρωπο να φτάσει στα όρια της σωματικής κατάρρευσης, χωρίς να ικανοποιήσει άμεσα το αίτημά του, αποδεικνύοντας πως ακόμη και ο πόνος των συγγενών μετατρέπεται σε πεδίο πολιτικής διαχείρισης.
Το έγκλημα των Τεμπών δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός, αλλά μέρος μιας παγκόσμιας πραγματικότητας, όπου οι υποδομές, οι μεταφορές και οι ζωές των από τα κάτω θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους. Από τη προσφατη σύγκρουση αμαξοστοιχιών στην Ισπανία, που ανέδειξε ξανά τις θανατηφόρες συνέπειες της υποβάθμισης της ασφάλειας και της ιδιωτικοποίησης, μέχρι την κατάρρευση του στεγάστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ στη Σερβία, σε ένα έργο που είχε παρουσιαστεί ως «ανακαινισμένο», το μοτίβο παραμένει το ίδιο.
Κράτη και εταιρείες που δολοφονούν και στη συνέχεια επιχειρούν να αποσείσουν τις ευθύνες τους.
Παρά την καταστολή και τη συστηματική προσπάθεια απονεύρωσης των αντιδράσεων, το έγκλημα στα Τέμπη προκάλεσε ένα ευρύ κοινωνικό ρήγμα. Μαζικές διαδηλώσεις, γενικές απεργίες, φοιτητικές καταλήψεις και συγκρούσεις με τις δυνάμεις της καταστολής σημάδεψαν την περίοδο που ακολούθησε, εκφράζοντας την άρνηση μεγάλων κομματιών της κοινωνίας να αποδεχθούν τον θάνατο ως κανονικότητα. Παρά το πέρασμα του χρόνου, το αίτημα για δικαιοσύνη παραμένει ανοιχτό, καθώς καμία ουσιαστική λογοδοσία δεν έχει υπάρξει.
Ως αναρχικοί/ες αναγνωρίζουμε πως ο πραγματικός εχθρός δεν είναι ούτε αόρατος ούτε στιγμιαίος, αλλά εντοπίζεται στο ίδιο το σύστημα του κράτους και του κεφαλαίου, που οργανώνει την κοινωνία με όρους εκμετάλλευσης, υποτίμησης της ζωής και συστηματικής βίας. Απέναντι σε αυτό το σύστημα αντιτάσσουμε την οργάνωση από τα κάτω, τη συλλογικότητα, την ταξική αλληλεγγύη και τον διεθνισμό, ως τα μόνα μέσα για να υπερασπιστούμε τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας. Να μη συνηθίσουμε στον θάνατο, να μη δεχτούμε τη λήθη, να αγωνιστούμε για την ανατροπή κράτους και καπιταλισμού, για την ελευθερία, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.
ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΒΙ ΣΑΝΤ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΚΟΡΔΟΒΑ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ
ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΑ ΤΕΜΠΗ ΟΥΤΕ Η ΚΑΚΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΕΡΔΗ – ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ
ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
Libertatia
συλλογικότητα για τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
Σχόλια