e-mail: libertatia_squat@riseup.net | διεύθυνση: λ. στρατού 19 & σαρανταπόρου | πρόσβαση: λεωφορεία 3,7,10,11,31,39,58 στάση ευζώνων | συνέλευση: Τρίτη 20.30

Translate

Αναζήτηση

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 14 ΔΕΚΕΜΒΡΗ - ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΚΑΜΑΡΑ 10.30

H κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα εντείνει με γοργούς ρυθμούς τις συνθήκες φτώχειας και εξαθλίωσης στους από τα κάτω. Μπορούμε να βρούμε το νήμα που ενώνει τις πολιτικές διαχείρισης των ζωών μας με την ταυτόχρονη υποτίμησή τους και την καταστολή που δέχονται αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας που προσπαθούν να δημιουργήσουν ρήγματα στο υπάρχον χρεοκοπημένο σύστημα κράτους και αφεντικών.
Το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης και το εμπόριο ελπίδας από τους σημερινούς διαχειριστές της εξουσίας ανοίγει δρόμο από την μια στην όλο και μεγαλύτερη υποτίμηση της ζωής των από τα κάτω μέσα από συνθήκες που διαγράφουν μια ζοφερή πραγματικότητα. Από την άλλη στην συνειδητοποίηση κομματιών της κοινωνίας πως η διαμεσολάβηση και η ανάθεση πλέον δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα άλλο πέρα από την επίταση της εκμετάλλευσης πάνω στις ζωές των καταπιεσμένων.
Η πολιτική διαχείρισης του ΣΥΡΙΖΑ αφενός προσπαθεί να δημιουργήσει όρους κοινωνικής ειρήνευσης και ταξικής συνεργασίας και αφετέρου να καταστείλει φωνές αντίστασης που αρθρώνονται ενάντια στο υπάρχον σύστημα. Η επιβολή ολοένα και σκληρότερων οικονομικών μέτρων, η προσπάθεια εγκαθίδρυσης ενός εργασιακού μεσαίωνα, η καταστολή κοινωνικών και ταξικών αγώνων, η πριμοδότηση των φασιστών μέσω της νομιμοποίησής τους, η πολιτική μετάβαση από την ενσωμάτωση στην καταστολή, η αλλαγή θέσης στον παγκόσμιο χάρτη σε συνάρτηση με τον πόλεμο, σκιαγραφούν και συμπληρώνουν το παζλ της καθημερινότητας, τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό.
Η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, οι «λευκές νύχτες», οι «μαύρες παρασκευές», η επίθεση των ΜΑΤ στο υπ. Παιδείας σε φοιτητές, οι πλειστηριασμοί α’ κατοικίας, η εργοδοτική αυθαιρεσία με τρανταχτό παράδειγμα τα public που αρνούνται να αποδώσουν το ποσό που έχει επιδικαστεί στους απολυμένους της εταιρίας και το πρόσφατο παράδειγμα καταχρηστικής και εκδικητικής απόλυσης στο aromalab στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης, ο δεύτερος μέσα σε λίγους μήνες θάνατος εργαζόμενου στην καθαριότητα στον δήμο Ζωγράφου είναι μερικά από τα παραδείγματα διαχείρισης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.
Παράλληλα, η πολιτική διαχείριση ελέγχου και καταστολής της κυβέρνησης επεκτείνεται σε όλο το φάσμα της κοινωνίας, με χαρακτηριστικά παραδείγματα: το ξεροκόμματο του κοινωνικού μερίσματος, η εισαγωγή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου στα ΜΜΜ που επιτάσσει τον έλεγχο, εξαιρεί κοινωνικά κομμάτια και αισχροκερδεί σε βάρος μας, η στοχοποίηση δομών του κοινωνικού και ταξικού αγώνα, των αυτοοργανομένων δομών με πρόσφατο παράδειγμα την επίδοση κλήσεων σε 16 άτομα για την κατάληψη Mundo Nuevo στην Θεσσαλονίκη από τους μπάτσους,, η προφυλάκιση 9 Κούρδων και Τούρκων πολιτικών προσφύγων, οι άθλιες συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι διώξεις μεταναστών στην Μόρια, η εγκατάσταση πυρηνικών στον Άραξο, τα κρατικά και καπιταλιστικά εγκλήματα στον Σαρωνικό, την Χαλκιδική και τον Αχελώο.
Οι εργατικοί αγώνες και διεκδικήσεις έρχονται αντιμέτωποι με την κρατική καταστολή ήδη από την πρώτη στιγμή που εκφράζονται και βλέπουμε μια προσπάθεια της κυβέρνησης (και σε νομοθετικό επίπεδο και σε κατασταλτικό) να ποινικοποιήσει τον συνδικαλισμό. Από τις συλλήψεις στα Market In στα Ιωάννινα και τις διώξεις μελών του ΣΣΜ στην Αθήνα, από τις προληπτικές προσαγωγές και την στοχοποίηση εργαζόμενων στα ΜΜΜ μέχρι και την επίθεση των δυνάμεων καταστολής στους διαδρόμους των ειρηνοδικείων ενάντια σε όσους μπλοκάρουν την διεξαγωγή των πλειστηριασμών είναι κοινός τόπος η ολοκληρωτική επιβολή του νόμου και της τάξης.
Σε απόλυτη συμφωνία με τα παραπάνω έρχονται να προστεθούν οι νέες διατάξεις σχετικά με το δικαίωμα κήρυξης απεργίας, το οποίο ουσιαστικά καταργείται καθώς απαιτείται το 50% των εγγεγραμμένων μελών αλλά και η τροποποίηση σχετικά με τα εργατικά ατυχήματα, όπου ξεκάθαρα πλέον ο εργοδότης δεν φέρει την ευθύνη αυτών.
Η κατάργηση της απεργίας, ουσιαστικά, και το ξελάσπωμα των αφεντικών επιβεβαιώνει την πολιτική της καταστολής, την μετάβαση από την ενσωμάτωση στην καταστολή. Ό,τι παλιότερα μπορούσε να ενσωματωθεί και να χάσει τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά του, τα ακηδεμόνευτα και αδιαμεσολάβητα, πλέον ορίζεται ως κάτι που πρέπει να κατασταλεί, να εξαφανιστεί, διότι τίποτα δεν εξυπηρετεί η ύπαρξή του στους πολιτικούς διαχειριστές της εξουσίας. Στην ίδια κατεύθυνση με διαφορετικό τρόπο, επιβεβαιώνοντας την πραγματική σημασία της απεργίας, κινείται και η ετήσια κήρυξη απεργίας της ΓΣΕΕ για τον προϋπολογισμό. Στην κατεύθυνση της απαξίωσης των απεργιών, της απομαζικοποίησης, της προσπάθειας να μην είναι καθοριστικές. Την ίδια στιγμή που η συνδικαλιστική ηγεσία των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ κήρυττε απεργία για τον προϋπολογισμό, αποσιωπούσε την κατάθεση νέων διατάξεων προς ψήφιση για την κατάργηση της ίδιας της απεργίας. Από την άλλη, η συνδικαλιστική οργάνωση του ΚΚΕ, το ΠΑΜΕ, ενώ διατυμπανίζει τη μαχητικότητα του στους χώρους εργασίας, ουσιαστικά εκκινεί και οργανώνει διεκδικητικούς αγώνες ελεγχόμενους αποκλειστικά από το ίδιο και πολιτικά ακίνδυνους. Η γραφειοκρατική του δομή έχει δείξει από καιρό τα όρια της.
Είναι ξεκάθαρο πως όποια μορφή αντίστασης ξεπηδά δεν μπορεί να είναι καθοδηγούμενη, αλλά να ξεπηδά ως πηγαία αντίδραση, με ριζοσπαστικά, πολιτικά και ταξικά χαρακτηριστικά, απέναντι στην υποβάθμιση και την εξαθλίωση των ζωών μας. Δηλαδή να στρέφεται ενάντια στις ίδιες τις ρίζες της κρατικής πολιτικής, να στοχεύει στην ίδια την ουσία των εξουσιαστικών συστημάτων.
Εμείς από την πλευρά μας οφείλουμε να αγωνιστούμε με ένα σαφή προσανατολισμό, να κάνουμε μέσα από τον συνεχή και οργανωμένο αγώνα τις απεργίες και πάλι επικίνδυνες για το κράτος και τα αφεντικά. Μέσα από σωματεία βάσης, οριζόντια και αντιιεραρχικά σχήματα, συνελεύσεις γειτονιάς, μαζί με φοιτητές, μαθητές, εργαζόμενους, άνεργους, στους χώρους εργασίας, τα σχολεία και τις σχολές να δώσουμε τις μάχες αυτές στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες που θα έχουν ως πυξίδα την οικοδόμηση ενός κόσμου ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.
καλούμε όλους και όλες να κάνουμε την απεργία της 14ης Δεκέμβρη και πάλι επικίνδυνη για το χρεοκοπημένο σύστημα κράτος και κεφαλαίου.

ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟΙ, ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ
ΜΟΝΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ 14ΗΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗ
ΚΑΜΑΡΑ 10:30

Συλλογικότητα για τον κοινωνικό αναρχισμό «Μαύρο και Κόκκινο» | μέλος Α.Π.Ο –Ο.Σ.
Libertatia – Ομάδα για τον Ελευθεριακό Κομουνισμό

Πορεία 6/12 στις 18.00 στην Καμάρα

6 Δεκέμβρη: η ανάμνηση μιας βίαιης εξέγερσης στην σημερινή συγκυρία

Έχουν περάσει 9 χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα. Μια δολοφονία που οδήγησε σε μια μαζική εξέγερση σε πανελλαδικό επίπεδο από διάφορες κοινωνικές ομάδες (μαθητές και φοιτήτριες, εργαζόμενες και ανέργους ). Κύριο αίτημα των διαδηλώσεων τότε δεν υπήρχε, πέρα από την πραγμάτωση της οργής ενάντια στη δολοφονία ενός 15χρονου από την ελληνική αστυνομία. Kαταλαμβάνονται σχολεία, πανεπιστημιακά και άλλα δημόσια κτήρια (θέατρα, δημαρχεία κ.λπ.) και δημιουργούνται κέντρα αγώνα και συσπείρωσης του κόσμου που συγκρούεται με την αστυνομία. Σε κάθε διαδήλωση πραγματοποιούνται μαζικές επιθέσεις σε σύμβολα του κράτους και του μεγάλου κεφαλαίου (τράπεζες, αστυνομικά τμήματα, καταστήματα ειδών πολυτελείας), αλλά ταυτόχρονα, κατά κοινή ομολογία, παρατηρούνται και άσκοποι βανδαλισμοί. Αυτό για εμάς ήταν αποτέλεσμα του αυθορμητισμού και του πολιτικά, εν μέρει, ανοργάνωτου της εξέγερσης, καθώς και της γενικότερης καταπίεσης που ήδη υφίσταντο μεγάλα κομμάτια της νεολαίας και των εργατικών στρωμάτων. Πολλοί, λοιπόν, άνθρωποι ξεσπούν λεηλατώντας, όπως είναι αναμενόμενο σε κάθε μεγάλης κλίμακας εξέγερση. Η στάση της αστυνομίας ήταν η αναμενόμενη: άγρια καταστολή, μαζικές προσαγωγές και συλλήψεις.
Στα χρόνια που ακολούθησαν το πολιτικό σκηνικό μεταβάλλεται, οι αστικές κυβερνήσεις -εκλεγμένες ή μη (κυβέρνηση τεχνοκρατών Παπαδήμου)- εναλλάσσονται σε διαστήματα μηνών ή λίγων χρόνων και η χώρα το 2011 μπαίνει και επίσημα σε διεθνή οικονομική (και όχι μόνο) εποπτεία. Όταν το 2015 η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, συμβαίνει το απροσδόκητο και η σκυτάλη περνάει στον ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα που υπόσχεται ρήξη προς όλες τις κατευθύνσεις. Όταν, όμως, τελικά καταφέρνει να δημιουργήσει κυβέρνηση, σε συνεργασία με ένα «αντι-μνημονιακό» κομμάτι της ΝΔ, τους ΑΝΕΛ, η πραγματικότητα αναδύεται και συντελείται ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά και πολιτικά crash test που έχουν συμβεί. Το καλοκαίρι του '15 επιβάλλεται ο γνωστός έλεγχος κεφαλαίων, οργανώνεται δημοψήφισμα, διαστρεβλώνεται, η κυβέρνηση όμως καταφέρνει να επανεκλεγεί τον Σεπτέμβριο, ακριβώς μετά το περιβόητο δημοψήφισμά της, και έτσι το ζήτημα της επιβολής της εντατικοποίησης των ζωών μας μπαίνει κάτω απ'το χαλί. Η σύγχυση που προκλήθηκε τότε είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα: απογοήτευση, περαιτέρω αποπολιτικοποίηση, κοινωνική παθητικότητα, αδράνεια.
Μέσα σε αυτή λοιπόν την ταραγμένη -σχεδόν- δεκαετία οργανώνονται ετήσια διαδηλώσεις στη μνήμη, τόσο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, όσο και της εξέγερσης του Δεκέμβρη όπου και σημειώνονται ανά τόπους συγκρούσεις με την αστυνομία. Αυτές οι επετειακές συγκρούσεις βέβαια φετιχοποιούν πολλές φορές την βία, μιας και πραγματοποιούνται από μικρές ομάδες χωρίς κοινωνικό έρεισμα. Η βία για εμάς είναι ένα εργαλειακό μέσο, το οποίο όμως πρέπει να χρησιμοποιείται σε συνάρτηση με τον σκοπό του και όχι αυτοαναφορικά για να μη χάνει την αξία του στα μάτια της κοινωνίας. Οι επέτειοι δεν έχουν ως αυτοσκοπό την αναπαράσταση των εξεγέρσεων, αλλά την αναμόχλευση της μνήμης και της υπεράσπισης του απόηχού τους, ώστε να παραμένουν ζωντανές στις συνειδήσεις των ανθρώπων που αγωνίζονται στο σήμερα και να εμποδίζουν τις προσπάθειες απονοηματοδότησής τους από την εξουσία. Η υπέρμετρη και συστηματική χρήση της αντιβίας χωρίς την ύπαρξη ξεκάθαρης και απτής αφορμής απωθεί πολλούς, ακόμα και απ’τους πιο πολιτικά ενεργούς ανθρώπους στο να πλαισιώνουν τις πορείες αυτές αλλά και γενικότερα τις κινηματικές διαδικασίες.
Αιτίες μπορεί να υπάρχουν πολλές και στο σήμερα και στο μέλλον, η ιστορία, όμως, μας δείχνει ότι για να ξεσπάσει μια εξέγερση χρειάζονται δυστυχώς και οι αφορμές. Πιστεύουμε, λοιπόν, πως το να βγαίνει το κίνημα στο δρόμο με αφορμή την ανάμνηση μιας εξέγερσης είναι θεμιτό και χρέος του για να κοινωνικοποιεί τις αντιστάσεις του χθες, αλλά και του σήμερα, έχοντας παρόλα αυτά κατά νου τους πραγματικούς σκοπούς της εξωτερίκευσής του, χωρίς να καταχράζεται τα μέσα για την επίτευξη των στόχων του. Γιατί οι εξεγέρσεις δεν επαναλαμβάνονται, απλά συμβαίνουν.

17 Νοέμβρη


Από τη μνήμη της εξέγερσης…

Πέρασαν 44 χρόνια από την ημέρα που τα χουντικά τανκς έριξαν τις πύλες του Πολυτεχνείου στην Αθήνα, σκορπώντας τον θάνατο και καταστέλλοντας την φοιτητική εξέγερση που βρισκόταν σε εξέλιξη. Η επιχειρούμενη «δημοκρατική μετάβαση» μέσω του ξεπλύματος της δεξιάς απέτυχε μπροστά  στον κίνδυνο που ενσάρκωναν για το καθεστώς οι εξεγερμένες μάζες των φοιτητών,-τριών, οι οποίες και έδειχναν τον γενικότερο αναβρασμό που υπήρχε στην κοινωνία εναντίον του χουντικού καθεστώτος και όσων αυτό εκπροσωπούσε (αντικομμουνισμό, ξένα συμφέροντα, μεγάλο κεφάλαιο).
Δεν νομίζουμε ότι υπάρχει ανάγκη να αναφέρουμε και να αναλύσουμε τα ιστορικά γεγονότα της εξέγερσης, αλλά και αυτά που ακολούθησαν ως την πτώση της δικτατορίας, καθώς είναι λίγο πολύ γνωστά και χιλιοειπωμένα. Για εμάς, σημαντικά είναι να αναφερθούν τόσο ο τρόπος με τον οποίο η εξουσία και το μετέπειτα αστικοδημοκρατικό καθεστώς εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός της εξέγερσης, καθώς και η οπτική μέσα από την οποία αντιμετωπίζουμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου στο σήμερα.
Αρχικά, λοιπόν, το καθεστώς της λεγόμενης «μεταπολίτευσης» έχει προσπαθήσει να καπηλευτεί τον χαρακτήρα της εξέγερσης, μετατρέποντάς την σε μια στείρα επέτειο προς τιμήν της «δημοκρατίας», ξεχνώντας ίσως ότι η σχέση του επίσημου κράτους με τους ακροδεξιούς-φασιστικούς παρακρατικούς μηχανισμούς τόσο πριν όσο και μετά τη δικτατορία παρέμεινε στενή και οργανική για τη λειτουργία τους εκατέρωθεν. Αλλά ακόμη και σήμερα, η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να αντλήσει πολιτική υπεραξία από το γεγονός αυτό, πρακτική που εντάσσεται στην προσπάθεια προώθησης μέτρων και πολιτικών που πλήττουν το προλεταριάτο (ντόπιο και ξένο), αλλά και τα καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα, μέσα από ένα «αριστερό» προσωπείο. Εξάλλου, όπου δεν μπορεί να προχωρήσει η πολιτική του «καρότου», θα υπάρχει πάντα και το «μαστίγιο» της καταστολής και των διαφόρων φασιστικών μορφωμάτων για να χτυπήσει τους από τα κάτω και τα ριζοσπαστικά κινήματα.

Στις εξεγέρσεις του μέλλοντος…  
Από την άλλη, όμως, η ύφεση των κινημάτων το τελευταίο διάστημα έχει δημιουργήσει μια τάση μαζικοποίησης μόνο σε παρόμοιες επετείους, οι οποίες συνήθως συνοδεύονται από «επετειακού» (και γραφικού θα λέγαμε) χαρακτήρα συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής. Για εμάς σημαντικό δεν είναι να μένουμε στις εξεγέρσεις και τις συγκρούσεις του παρελθόντος μέσα από κανονισμένα ραντεβού, αλλά να δημιουργήσουμε τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις εκείνες για τις εξεγέρσεις του μέλλοντος. Με την οριζόντια, ριζοσπαστική και ταξική οργάνωση των εκμεταλλευόμενων με πολιτικά χαρακτηριστικά μπορούμε να φτιάξουμε τις δομές εκείνες που θα προεικονίσουν μια κοινωνία ισότητας και θα δημιουργήσουν το κατάλληλο έδαφος που θα οδηγήσει σ’ αυτή. Ως γνωστόν, η σύγκρουση ανοίγει περάσματα και η οργάνωση δημιουργεί προϋποθέσεις.
Σε ένα περιβάλλον σήψης και παρακμής εμείς επιλέξαμε το δρόμο της ανατροπής. Με χαρακτηριστικό μας γνώρισμα και αρχή, ότι ως πολιτικές οντότητες συμμετέχουμε ενεργά στη κοινωνική διάδραση που παίρνει σάρκα και οστά στις καθημερινές μας λειτουργίες επιλέξαμε τα λόγια να γίνονται πράξη. Οραματιζόμαστε και δουλεύουμε για ένα κοινωνικό σύστημα που τα πάντα θα οργανώνονται, θα μοιράζονται και θα χρησιμεύουν με σκοπό την ισότητα και το καταμερισμό ευθυνών και εργασιών. Με γενική αφετηρία τα παραπάνω δεν μας αντιπροσωπεύει ο μηδενισμός, η τυχαιότητα και ο ατομισμός. Γνωρίζουμε, επίσης, πολύ καλά ότι τα ιδανικά μας δεν θα πραγματοποιηθούν με ειρηνικό τρόπο και ότι κανένας δεν θα μας τα χαρίσει χωρίς μάχη-πάλη και γι' αυτό αγωνιζόμαστε στο σήμερα για ένα κόσμο ισότητας, με αντίσταση, συλλογικοποίηση και επίθεση προς τις υπάρχουσες καταπιεστικές συνθήκες.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ ΜΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Kατάληψη Libertatia